یکشنبه ۱ شهریور ۱۴۰۵ – ۰۹:۳۴
بلند صحبت کردن لزوماً نشانه برونگرایی، اضطراب یا اختلال روانی نیست و میتواند تحت تأثیر عادتهای خانوادگی، فرهنگ، محیط یا حتی شرایط شنوایی فرد شکل گرفته باشد؛ با این حال، اگر صدای بلند بهطور مداوم باعث حواسپرتی و اختلال در روابط شود یا در جریان تعارض با هدف ترساندن و تهدید طرف مقابل به کار رود، میتواند به یک رفتار آزارگرانه تبدیل شود.
به گزارش سلامت نیوز به نقل از ایسنا، بلند صحبتکردن همیشه نشانه ویژگی شخصیتی یا اختلال روانی نیست و میتواند از عادتهای خانوادگی، محیط رشد، فرهنگ و شرایط شنوایی ناشی شود؛ با این حال، تداوم آن در روابط و محیط کار موجب حواسپرتی و تخریب ارتباطات میشود و در زمان تعارض، اگر با هدف ترساندن یا تهدید طرف مقابل باشد، نوعی آزار روانی محسوب میشود.
زهره نظام آبادی ، با بیان اینکه بلند صحبتکردن ریشه در ساختار شخصیتی فرد دارد یا نشانه اضطراب است؟ گفت: خود بلند صحبتکردن به تنهایی ویژگی شخصیتی به حساب نمیآید و بیشتر میتواند تحت تاثیر عادات و سبک ارتباطی، شرایط شنوایی فرد و محیط باشد.