کاربر ایرانی برای ورود به بازار رمزارز، معمولاً از یک صرافی داخلی شروع میکند؛ تتر میخرد، دارایی را به یک صرافی خارجی منتقل میکند و تازه آنجا وارد بازار جهانی میشود. اما این مسیر، او را میان دو ریسک متفاوت قرار میدهد؛ بیرون، خطر تحریم و مسدود شدن حساب، و داخل، نبود قواعد روشنی که مشخص کند اگر دارایی در مسیر یا زیرساختهای خارجی گرفتار تحریم شد، چه کسی مسئول جبران خسارت است. این همان واقعیتی است که امروز بازار رمزارز ایران بر آن بنا شده است: بیرون، دیوار تحریم؛ داخل، خلأ قانون.
در عمل، اغلب کاربران ایرانی فعالیت خود در بازار رمزارز را از پلتفرمهای داخلی مانند نوبیتکس، والکس، بیتپین یا رمزینکس آغاز میکنند؛ صرافیهایی که به دلیل دسترسی آسان، پشتیبانی فارسی و امکان خرید مستقیم با ریال، به دروازه اصلی ورود به این بازار تبدیل شدهاند. بااینحال، برای بخشی از کاربران، بهویژه معاملهگران حرفهای، این پلتفرمها تنها نقطه شروعاند. آنها تتر یا رمزارز خریداریشده را برای دسترسی به نقدشوندگی بیشتر، معاملات اهرمی و ابزارهای متنوعتر به صرافیهای خارجی منتقل میکنند. بنابراین پلتفرم داخلی برای بسیاری از کاربران، دروازه ریالی بازار است؛ نه جایگزین کامل پلتفرم خارجی.