جنگها تنها زیرساختها را تخریب نمیکنند، بلکه توان علمی، ظرفیت نوآوری، کیفیت تصمیمگیری و قابلیت حل مسائل پیچیده را نیز تضعیف میکنند. از اینرو، کشورهایی که پس از جنگ مسیر توسعه را از سر گرفتهاند، بازسازی را صرفا یک پروژه عمرانی ندانسته، بلکه آن را فرصتی برای بازآفرینی نهادهای مولد این ظرفیتها تلقی کردهاند. تفاوت میان احیای گذشته و ساختن آینده نیز دقیقا در همین نقطه شکل میگیرد.
