در حقوق بینالملل، اصطلاح کنوانسیون Convention معمولا به نوعی از معاهده بینالمللی اشاره دارد؛ طبق ماده ۲ بند یک (الف) کنوانسیون وین درباره حقوق معاهدهها (Vienna Convention on the Law of Treaties, ۱۹۶۹)، معاهده عبارت است از توافق بینالمللی که بهصورت کتبی میان دولتها منعقد شده و تابع حقوق بینالملل است، خواه در یک سند واحد یا چند سند مرتبط باشد و صرفنظر از نام خاصی که به آن داده شود.
اصطلاح کنوانسیون اغلب برای معاهدههای چندجانبه با ماهیت هنجاری یا قانونگذاری (law-making) بهکار میرود که قواعد کلی برای جامعه بینالمللی ایجاد میکنند، در حالی که معاهده treaty یا توافق agreement میتواند گستردهتر باشد و شامل موافقتنامههای دوجانبه یا قراردادی نیز شود.
با وجود این، اصطلاحات یادشده در بیشتر موارد بهطور مترادف استفاده میشوند؛ به گزارش guide-humanitarian-law، کنوانسیونها بخشی از حقوق سخت hard law هستند؛ یعنی پس از تصویب ratification یا الحاق accession، برای دولتهای طرف الزامآور میشوند؛ این در تقابل با حقوق نرم soft law مانند اعلامیهها یا قطعنامههاست که الزام حقوقی مستقیم ندارند.