از گیلان تا تهران و تبریز؛ آیا وقت آن نرسیده است کرسیهای حقیقی هیات امنا به جای تکرار ظرفیتهای سیاسی و اجرایی، به سراغ سرمایههای علمی، اقتصادی و اجتماعی بروند؟
انتصاب اعضای جدید هیات امنای دانشگاه گیلان، فراتر از نام اشخاص، فرصتی برای طرح یک پرسش جدی درباره شیوه حکمرانی دانشگاههای دولتی است: هیات امنا قرار است چه چیزی به دانشگاه اضافه کند؛ قدرت اجرایی موجود یا ظرفیتی که در ساختار رسمی کشور وجود ندارد؟
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، مطابق قانون تشکیل هیاتهای امنای دانشگاهها، در کنار وزیر، رئیس دانشگاه و رئیس سازمان برنامه و بودجه یا نماینده او، چهار تا شش شخصیت علمی، فرهنگی یا اجتماعی محلی و کشوری که «نقش مؤثری در توسعه و پیشرفت مؤسسه» داشته باشند، به عضویت هیات امنا درمیآیند. همچنین حداقل دو نفر از این افراد باید عضو هیات علمی باشند. بنابراین، اصل حضور مسئولان سیاسی یا اجرایی در ترکیب هیات امنا، بهخودیخود ممنوعیت قانونی ندارد. اما قانونی بودن یک ترکیب، الزاماً به معنای بهترین بودن آن ترکیب نیست.