در سالهای اخیر، سیاستهای مداخلهجویانه نظامی و تمدید مکرر تجاوزهای جنگی آمریکا در منطقه غرب آسیا، هزینههای انسانی سنگینی بر جای گذاشته است؛ ناو هواپیمابر یواساس آبراهام لینکلن آمریکا که با حدود ۵ هزار خدمه برای آنچه پشتیبانی از عملیات نظامی آمریکا علیه ایران خوانده شد، به منطقه اعزام شده بود، به دلیل طولانی شدن بیسابقه استقرار یعنی بیش از ۲۵۰ روز متوالی در دریا بدون توقف قابلتوجه در بندر، با بحران جدی شرایط زندگی و سلامت روان روبهرو شده است.
کمبود مواد غذایی، مشکلات شدید بهداشتی، اختلال در تامین آب و اقلام ضروری و گزارشهای متعدد از فشار روانی و تلاش برای خودآسیبی، این ناو را به نمادی از پیامدهای جنگطلبی و جنگافروزیهای مکرر آمریکا تبدیل کرده است.
بسیاری از منتقدان این وضعیت، ازجمله خانوادههای خدمه، قانونگذاران و رسانههای نظامی آمریکا، این وضعیت را نتیجه مستقیم اولویت دادن به اهداف نظامی و تمدید ماموریتها بدون برنامهریزی کافی توصیف و استدلال میکنند که جنگطلبی و اصرار بر حفظ حضور نظامی طولانیمدت، نهتنها غیرنظامیان کشورهای هدف را تحت تاثیر قرار میدهد، بلکه حتی نظامیان خود آمریکا را نیز قربانی فشارهای طاقتفرسا میکند.