در طول تاریخ ادبیات، بسیاری از نویسندگان زن آثار خود را با نامهای مستعار مردانه منتشر کردند تا از قضاوتهای جنسیتی، پیشداوریهای منتقدان و محدودیتهای اجتماعی بگریزند. این مقاله به بررسی انگیزه و سرگذشت هشت نویسنده شاخصی میپردازد که با هویتهای کاذب توانستند آثار خود را به چاپ برسانند و جایگاهشان را در دنیای کلمات تثبیت کنند.
در طول تاریخ ادبیات، بسیاری از نویسندگان زن آثار خود را با نامهای مستعار مردانه منتشر کردند تا از قضاوتهای جنسیتی، پیشداوریهای منتقدان و محدودیتهای اجتماعی بگریزند. این مقاله به بررسی انگیزه و سرگذشت هشت نویسنده شاخصی میپردازد که با هویتهای کاذب توانستند آثار خود را به چاپ برسانند و جایگاهشان را در دنیای کلمات تثبیت کنند.
سرویس بین الملل خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- الهه شمس: تا همین اواخر، بسیاری از زنان نویسنده برای مصون ماندن از تعصبات ادبی، به ویژه در ژانرهای خاص، و همچنین برای حفظ حریم خصوصی و جداسازی زندگی فردی از دنیای حرفهای، نامهای مستعار مردانه را برمیگزیدند. ویرجینیا وولف (Virginia Woolf) در کتاب «اتاقی از آن خود» به زیبایی این واقعیت را تحلیل کرده و مینویسد: «آن شخص ناشناسی که بدون امضا کردن آثارش شعرهای زیادی سرود، اغلب یک زن بود.» زنان با این کار نه تنها میان نوشتههای داستانی و غیرداستانی خود مرز میکشیدند، بلکه از پیکان تیز انتقادات غرضورزانه زمانه نیز میگریختند.
