از اواخر تیرماه امسال، میانکاله بارها در آتش سوخت؛ شعلههایی که در فاصلهای کوتاه، بارها به جان یکی از ارزشمندترین زیستبومهای شمال کشور افتادند و صدها هکتار از پوشش گیاهی آن را درگیر کردند.
از اواخر تیرماه امسال، میانکاله بارها در آتش سوخت؛ شعلههایی که در فاصلهای کوتاه، بارها به جان یکی از ارزشمندترین زیستبومهای شمال کشور افتادند و صدها هکتار از پوشش گیاهی آن را درگیر کردند. از ۲۶ تیر تا ۱۲ مرداد، ۱۲فقره آتشسوزی در پناهگاه حیات وحش میانکاله ثبت شد که بنا بر اظهارات محمدرضا کنعانی، مدیرکل حفاظت محیطزیست مازندران بر اساس ارزیابیهای انجام شده تا پایان دهمین آتشسوزی، دستکم ۵۳۶ هکتار از عرصههای این منطقه تحت تأثیر حریق قرار گرفت.
اما آنچه در این میان اهمیت دارد، فقط عدد هکتارهای سوخته نیست؛ با هر حریق، بخشی از پوشش گیاهی و زیستگاههایی که پناه و منبع غذایی گونههای جانوری هستند آسیب میبینند و آثار آتش میتواند فراتر از محدودهای باشد که در تصاویر ماهوارهای بهعنوان «سوخته» ثبت میشود.
حالا میانکاله با پرسشهایی جدیتر از خاموش شدن شعلهها روبهرو است؛ چرا آتشسوزیها در فاصلهای کوتاه و بهصورت تکرارشونده رخ دادهاند؟ آیا میتوان ردپایی از عوامل انسانی و عمدی بودن برخی حریقها پیدا کرد و مهمتر از آن، آیا امکانات، تجهیزات و شیوه مدیریت آتش در این زیستبوم متناسب با وسعت و ویژگیهای آن بوده است؟
در همین زمینه، با دکتر افشین ابوطالبی، نایب رئیس اسبق شبکه ملی زیست محیطی ایران و استاد دانشگاه آزاد مازندران گفتوگو کردهایم تا از نگاه کارشناسی، ابعاد مختلف آتشسوزیهای اخیر میانکاله را بررسی کنیم؛ از چرایی تکرار حریقها و عوامل احتمالی آن گرفته تا خسارت وارد شده به پوشش گیاهی و جانوران تا تجهیزات اطفای حریق. این گفتوگو تلاش دارد تصویری روشنتر از آنچه بر میانکاله گذشته و آنچه برای جلوگیری از تکرار این آتشسوزیها باید انجام شود، ارائه دهد.