به گزارش مجله خبری نگار، حدود سال ۱۳۱۷؛ قند، کیلویی ۲۰ ریال و چند شاهی و شکر، کیلویی ۱۷ ریال است که از مالیات فروش و عوارض وارداتشان مهندسان و کارگران آلمانی توانستهاند استاسیون (ساختمان ایستگاه راهآهن تهران) را با سیمان و سنگ تراورتن معدن پلسفید سوادکوه، گوشه شمالی میدان راهآهن فعلی، سر و شکل دهند. صدای تیکتاک پیشکشی آلمانیها به ایران که ثانیههایش هماهنگ با ساعت جهانی گرینویچ پیش میرود از سر در بیرونی استاسیون سنگی شنیده میشود. ستون کیلومتر صفر (محل کلنگزنی ساخت ایستگاه راهآهن) طلاکوب شده، سوله شاهی (نخستین سکوی ایستگاه) را سقف زده، سینی دوار کیلومتری دورتر از ایستگاه جایی نزدیک واگنخانه قطارهای شاهی برای دور زدن لوکوموتیوها قرار گرفته و سالن تشریفات سلطنتی را نیز شاهانه آراستهاند؛ به همین دلیل که ولادیسلاوویچ گارادیتسکی، معمار اوکراینی ساختمان، باد به غبغب انداخته و مغرورتر از فابیوس بواتال، تاجر فرانسوی که نخستینبار خط راهآهن را از ارگ ناصری تا حرم شاهعبدالعظیم (ع) ریلگذاری کرد، در تاریخ ثبت شد.