یکی از دوگانههای نادرستی که گاه در فضای فکری و رسانهای مطرح میشود، قرار دادن «وحدت اسلامی» در برابر «هویت شیعی» است؛ گویی شیعه برای آنکه بر هویت تاریخی و اعتقادی خود پای بفشارد، ناگزیر است از وحدت با اهل سنت فاصله بگیرد و گویی هر سخن از وحدت میان شیعه و سنی، به معنای کمرنگ کردن مرزهای هویتی تشیع، نادیده گرفتن تاریخ، چشم پوشیدن از حقایق تلخ گذشته و در نهایت نوعی مصلحتاندیشی عافیتطلبانه است.
یکی از دوگانههای نادرستی که گاه در فضای فکری و رسانهای مطرح میشود، قرار دادن «وحدت اسلامی» در برابر «هویت شیعی» است؛ گویی شیعه برای آنکه بر هویت تاریخی و اعتقادی خود پای بفشارد، ناگزیر است از وحدت با اهل سنت فاصله بگیرد و گویی هر سخن از وحدت میان شیعه و سنی، به معنای کمرنگ کردن مرزهای هویتی تشیع، نادیده گرفتن تاریخ، چشم پوشیدن از حقایق تلخ گذشته و در نهایت نوعی مصلحتاندیشی عافیتطلبانه است. این تلقی اما نه با معارف اهل بیت(ع) سازگار است، نه با قرآن کریم و نه با سیره علوی.