امیرالمؤمنین علی علیهالسلام در نهجالبلاغه همین معنا را در عبارتی کوتاهتر و درخشانتر خلاصه کردهاند؛ آنجا که میفرمایند «الحِلمُ نورٌ جوهرُهُ العقل»، یعنی حلم، نوریست که گوهرش خرد است. به بیان دیگر، حلم یک خصلتِ منفعل و ضعف نیست، بلکه تجلیِ بیرونیِ عقلِ عملی در میدانِ کنش است.
<!– –>
<!– –>
<!– –>
یکی از پرسشهای کهن اما همیشهتازهٔ صحنهٔ نبردِ حق و باطل این است که آیا صرفِ حقانیتِ یک موضع، یک سخن، ایده، آرمان و یا عملکرد، برای پایداری و اثربخشیِ آن در جامعه، در افکارِ عمومی، و در نهایت در تاریخ کافیست. چرا حق، با آنکه در ذاتِ خود مسلّم و روشن است، گاه هم در زمانِ خویش و هم در برابرِ دیدگانِ تاریخ، کمفروغ میماند یا حتی بهکلی خاموش میشود؟