مدتهاست که پایین شهر و محلههای خلافخیز به لوکیشن پرطرفدار سینمای ایران تبدیل شده. بعد از موفقیت «ابد و یک روز»، تقریبا هر سال حداقل یک فیلم مهم و قابل توجه با موضوع حاشیهنشینی و بزهکاری در جشنواره فجر داشتهایم و در اکران عمومی هم از این آثار استقبال به عمل آمده است. پیش از این نیز فقر و معضلات اجتماعی یکی از سوژههای داغ سینمای ایران بود اما در دهه گذشته به جای بحث عدالت اجتماعی و شرافت انسانی، آنچه که در این فیلمها مطرح شد میل به شرارت و جرائم سازمانیافته بود، به گونهای که شاید تا پیش از این نمایش چنین تصویری از درون زندگی خلافکاران تابو محسوب میشد.
در این جریان سینمایی تازه، بعد از «ابد و یک روز» باید به فیلمهای شاخص دیگری چون «مغزهای کوچک زنگزده»، «لاتاری»، «متری شیش و نیم» و «شنای پروانه» اشاره کرد که عنوان آخر تا همین چند وقت قبل در طرح اکران آنلاین در حال نمایش بود و بعد از یک سال اکران ناموفق در دوران رکود سینما، مورد استقبال مخاطبان آنلاین قرار گرفت.