حمیدرضا قائمپناه، کارشناس آموزش و پرورش در گفتوگو با خبرنگار آنا با اشاره به ایده اخیر توسعه مشارکتهای مردمی از طریق تشکیل هیئت امنایی در تمام مدارس دولتی کشور، گفت: در مواجهه با این موضوع، مسئله اصلی پیش از هر چیز، فقدان یک جمعبندی پژوهشی و ارزیابی ملی روشن از تجربههای گذشته است. در حالی که قرار است درباره یک نظام گسترده آموزشی تصمیمگیری شود، هنوز نسبت میان این تصمیم و دادههای واقعی، ارزیابیهای مستقل و آثار آن بر مدرسه بهصورت شفاف مشخص نشده است.
وی افزود: پیش از هر تغییر در سطح سیاستگذاری کلان، باید این پرسش پاسخ داده شود که الگوهای گذشته تا چه اندازه در تحقق اهدافی مانند مشارکت مردمی، بهبود عدالت آموزشی و کاهش شکاف میان مدارس موفق بودهاند. گزارشهای موجود نیز در کنار برخی نقاط قوت، به مجموعهای از چالشها از جمله نحوه تأمین منابع، نابرابریهای احتمالی و شکلگیری برخی تمایلات شبهخصوصی در بخشی از مدارس اشاره دارند؛ موضوعی که نیازمند بررسی دقیقتر و مستقلتر است.
قائمپناه ادامه داد: وقتی قرار است درباره آینده بیش از ۱۱۰ هزار مدرسه کشور تصمیمگیری شود، انتظار میرود نتایج مطالعات ملی، ارزیابیهای جامع و گزارشهای عملکرد مدارس هیئتامنایی بهصورت شفاف منتشر شود. در حالی که بخش قابل توجهی از استدلالهای مطرحشده به مطالعات محدود، نمونههای خاص یا برخی تجربیات موفق استناد میکند و تصویر جامعی از نقاط قوت و ضعف این الگو ارائه نمیدهد.