اقتصاد۲۴- در تاریخ فرمانروایانی که دست به کارهای نابخردانه زده اند، افراط و فساد در امپراتوری روم جایگاه ویژه ای دارد.
صلح جهان به دست آدم های نادان در حال فروپاشی است. در هر گوشه ای اقتصادها ویران می شوند و جان انسان ها در جنگ های انتخابی و خطاهای سیاسی از بین میرود. نکته قابل توجه این است که اغلب این تصمیمها از سوی حاکمان و نظامهایی گرفته شده که نه تنها از عقل سلیم و اخلاق بیبهره اند، بلکه منافع بلندمدت مردم خود را هم نادیده میگیرند.
به جنگ ولادیمیر پوتین برای از بین بردن اوکراین به عنوان یک کشور مستقل فکر کنید. جنگی ساختگی که ژنرالهای روس وعده داده بودند چند روزه تمام میشود، اما اکنون وارد پنجمین سال خونین خود شده است. به فجایع غزه نگاه کنید. محاسبه رهبران حماس این بود که خشونت هماهنگ، اسرائیل زخمی را به واکنشی افراطی وادار میکند.
به نظر می رسد تاکمن نکته مهمی را بیان می کند. اگر به امروز برگردیم، بسیار مهم است که دیدگاههای ولادیمیر پوتین و بنیامین نتانیاهو تا چه حد فراتر از خود آنهاست و آیا پس از رفتنشان از قدرت هم ادامه خواهد یافت یا نه. سپس به دونالد ترامپ میرسیم. اگر ویژگی های او صرفا شخصی باشد، تاثیرش باید پس از ریاست جمهوری اش کاهش یابد. اما مشکل اینجاست که خطاهای او از سوی گروه بزرگتری از جمهوریخواهان منتخب و رایدهندگان تقویت می شود. آیا اشتباههای او ساختاری است؟ در اینجا تاکمن نظر چندان دلگرمکنندهای ندارد، زیرا به نوع دیگری از سوءحکمرانی اشاره می کند: ناتوانی که اغلب زمانی دیده میشود که یک امپراتوری در حال سقوط به سوی افول است.
بنیان گذاران آمریکا نگران افول جمهوری روم به یک امپراتوری فاسد و خشن بودند. آنها از امپراتورانی مانند کالیگولا می ترسیدند که معابد را به نام خود تغییر داد، تندیسهای طلایی از خود ساخت و از تحقیر نخبگان پیشین روم لذت می برد، از جمله سناتورهای ترسویی که قدرت مطلق را به او واگذار کردند. بسیاری از مردم عادی روم کالیگولا را دوست داشتند، چون نمایشگر خوبی بود، بناهای مرمرین می ساخت، رژه های نظامی برگزار میکرد و از تماشای نبرد گلادیاتورها لذت میبرد. او برای نشان دادن بیاعتنایی به طبقه حاکم حتی تهدید کرد اسب خود را به مقام کنسولی منصوب کند.
ترامپ که به مجسمههای طلایی، بناهای مرمرین و مبارزه در قفس علاقه دارد، هنوز اسبی را به کابینه خود منصوب نکرده است. اما افراد نالایق و چاپلوسی را به مقامهای بالا گماشته که برای نشان دادن وفاداری خود با هم رقابت میکنند و بر سر امتیازهای کوچک اداری با هم درگیر میشوند. آمریکاییها فقط میتوانند امیدوار باشند که این حماقتها محدود به دوران ترامپ باشد و با یک یا دو انتخابات اصلاح شود. اما اگر این انحطاط به یک روند پایدار تبدیل شود، اصلاح آن بسیار دشوارتر خواهد بود