اقتصاد۲۴- دانشگاه که قرار بود «اتاق فکر توسعه کشور» و پیشران صنعت، اقتصاد و جامعه باشد، این روزها خود با بحرانهای اولیه زیست اقتصادی دستوپنجه نرم میکند. چنان که بعد از تأخیر ۱۰ روزه در پرداخت حقوق اعضای هیئت علمی دانشگاهها، مسعود پزشکیان در نشست با رؤسای دانشگاههای سطح یک کشور و پس از شنیدن گلایهها، بلافاصله با رئیس سازمان برنامه و بودجه تماس گرفته و این وضعیت را «غیرقابل قبول» خواند و خواستار مدیریت عاجل شد. این وضعیت، اما تنها رونمایی از معلولی است که علتهای آن سالها در لایههای بودجهریزی و نگاههای ستادی نادیده گرفته شده است.
تصویر کشوری که اساتید و پژوهشگران برجسته آن برای تأمین ابتداییترین هزینههای زندگی و دریافت حقوق خود ناچارند که گلایه نزد عالیترین مقام اجرایی مملکت ببرند، چشماندازی تاریک از آینده علمی کشور ترسیم میکند. وقتی دولتها دانشگاه را نه به عنوان سرمایهگذاری دیربازده بلکه به عنوان یک هزینه جاری مصرفی میبینند، طبیعی است که نخستین ترکشهای کسری بودجه، به صورت تأخیر در پرداخت حقوق و تقلیل مزایای قانونی، پیکره آموزش عالی را نشانه رود.