با جدا کردن آب میوه از باقی آن، فیبر و پلیفنیلهای ارزشمند از میوهها و سبزیجات جدا و حذف میشود. حذف فیبر از رژیم غذایی میکروبیوم روده را در جهت افزایش التهاب بیشتر تغییر میدهد. در نتیجه این تغییرات، مغز نیز تحت تأثیر قرار میگیرد که تأثیرات منفی بر فرایندهای شناختی دارد.
جوان آنلاین: دکتر هادی صمدی، استاد فلسفه تکاملی، در کانال تلگرامی خود از نتایج یک پژوهش جدید و تأثیر آن بر شناخت انسان نوشت. متن کامل یادداشت او در ادامه از نظر میگذرد:
نظریه شناخت بدنمند، انقلابی بزرگ در علوم شناختی ایجاد کرده است و یکی از عجیبترین بخشهای آن شواهدی را عرضه میکند که نشان میدهد، نوع میکروبیوم دستگاه گوارش بر شناخت ما از جهان، نحوه مواجهه ما با شرایط محیطی و نوع ادراک هیجانی اثر دارد. بهزیستی، حداقل تا حدی، در گرو تنوع میکروبهای روده است! به یکی از پژوهشهای اخیر نگاهی کنیم تا مثالی ملموستر در دست داشته باشیم.
مطابق این پژوهش، با جدا کردن آب میوه از باقی آن، فیبر و پلیفنیلهای ارزشمند از میوهها و سبزیجات جدا و حذف میشود. حذف فیبر از رژیم غذایی میکروبیوم روده را در جهت افزایش التهاب بیشتر تغییر میدهد. در نتیجه این تغییرات، مغز نیز تحت تأثیر قرار میگیرد که تأثیرات منفی بر فرایندهای شناختی دارد. علت این پدیده آن است که میکروبهای شکردوست موجود در دهان و روده با مصرف آبمیوه شکوفا میشوند که باعث ضعیفشدن سیستم ایمنی میشود.
این باکتریهای دوستدار قند، مسرمکن است نفوذپذیری روده را افزایش دهند و باعث ایجاد «روده نشتی» شوند و به سموم یا باکتریها اجازه دهند از پوشش روده عبور کنند. به خلاف آنچه سالها میشنیدیم که آبمیوه باعث «سمزدایی» میشود، در واقع سموم بدن را افزایش میدهد. بدتر آن که این پژوهش نشان داد، میکروبهای مرتبط با زوال شناختی نیز با مصرف آبمیوه رشد میکنند. افزایش احتمال سرطان، بیماریهای قلبی عروقی و التهاب لثه به کنار. این پژوهش ما را به بازنگری در تأثیرات شگرف، اما پنهان تکنولوژیها بر تکامل انسان وا میدارد. در شرح مقاله داستان جالبی نقل میشود که ارزش ساعتها تأمل را دارد. از زمانی که نورمن واکر، آبمیوهگیری مدرن را در دهه ۱۹۳۰ اختراع کرد، این دعوی مطرح شد که چشمه جوانی یافت شده است. واکر شارلاتان نیز بود و برای جلب مشتری در آبمیوهفروشیای که در سانفرانسیسکو راه انداخته بود دعاوی علمی بیبنیانی را مطرح میکرد و برای موجهسازی آن دعاوی چندین مدرک و دکترا نیز به خود اعطا کرد! تفالههای میوهها که در فرایند گرفتن آبمیوه دور ریخته میشوند، بهترین بخش میوه هستند. واکر به این حقیقت رسیده بود که این تفالهها در روده بزرگ تخمیر میشوند، اما درست بهعکس آنچه واقعاً اتفاق میافتد گمان داشت، این تخمیر به ایجاد سموم میانجامد. در دهه ۱۹۹۰، کردیچ آبمیوهگیریهای کوچکی را اختراع کرد که وارد آشپزخانه میلیونها انسان در سراسر جهان شد. اینبار ادعاهای شبهعلمی بدتری هم عرضه شد تا فروش این دستگاه جدید را تضمین کند: اینکه آبمیوه میتواند سرطان را درمان کند! انجمن سرطان امریکا در این دعوی تردید کرد و رسماً اعلام کرد: «هیچ مدرک علمی قانعکنندهای وجود ندارد که آبمیوه سالمتر از میوه کامل است.» کوردیچ این ایده شبهعلمی را نیز ترویج میکرد که آبمیوه میتواند بدن انسان را سمزدایی کند. پژوهش اخیر درست عکس این دعوی را نشان داده است.