به گزارش مجله خبری نگار، کسی باور نمیکرد آنها بیشتر از یکی دو روز دوام بیاورند و پای کارشان با حقوق حداقلی بایستند؛ کاری تلخ در جایی سخت مانند سالن بویناک تشریح یکی از مهمترین و بزرگترین ساختمانهای پزشکی قانونی کشور در نزدیکی آرامستان بهشت زهرا که روزها مقابل در اصلی ورودیاش، جماعتی سیاهپوش بغضآلودند. اما آنها دوام آوردند و با وجود احتمال دست و پاگیری ترس، ناامیدی، افسردگی و یا بددلی بر سمت «ماموران اجساد» باقی ماندند. حالا چند سالی میشود که میلاد، حمید و امیر (۲۸ تا ۳۳ ساله) وردست عموعلی، آقامهدی و سیداکبر (۴۰ تا ۶۰ ساله) که دیگر چیزی تا بازنشستگیشان نمانده، عکسهای آخر اجساد را در ۴ فریم الزامی برمیدارند و به حکم یا پرونده قضایی همان اجساد الصاق میکنند. البته کار این مأموران تازه و کهنهکار فقط برداشتن عکسهای آخر از تنهای سرد، خشک، کبود، دوخته شده و گاه حتی فاسد و کرمزده اجسادی که کنار هم روی تختهای فلزی تشریح قطار شدهاند، نیست.