در پی انتشار پیام امام، در روز شانزدهم شهریور در شهرهای مختلف راهپیماییهای گستردهای صورت گرفت که زنان در آنها نقش بینظیری داشتند. در روز ۱۷ شهریور زنان از ساعات اولیه صبح به سمت میدان ژاله حرکت کردند. بعضی از آنها فرزندان کوچکشان را در آغوش یا در کنار خود داشتند. کودکان خوابآلود همراه مادرانشان به میدان آمده بودند
جوان آنلاین: ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ بهزعم بسیاری از تحلیلگران نقطه عطفی در روند سقوط سلطنت پهلوی بود. این روز که به «جمعه سیاه» شهرت یافت، نهایتاً به وقوع انقلاب اسلامی انجامید و آغاز پایان کار رژیم شاهنشاهی تلقی شد، زیرا با فجایعی که رژیم در این روز مرتکب شد عملاً هرگونه مصالحهای را بین انقلابیون و سلطنتطلبان از بین برد و امکان به نتیجه رسیدن اصلاحات تدریجی، لیبرالی و آرام عقیم ماند.
۱۷ شهریور و چهره منفور دولت آشتی ملی!
در پی سرکوبهای خونین رژیم پهلوی در بهار و تابستان ۱۳۵۷ تا حدودی از گستردگی و شدت اعتراضات مردمی علیه رژیم کاسته شد و در تیرماه آن سال کشور در آرامشی نسبی به سر میبرد. در نتیجه تحلیلگران سیاسی به این باور رسیدند که رژیم توانسته است بار دیگر بر اوضاع مسلط شود و خطرات را دفع کند، کما اینکه شاه در مصاحبهای ادعا کرد هیچ قدرتی نمیتواند او را برکنار کند و ۷۰۰ هزار نیروی نظامی و بیشتر مردم از او حمایت میکنند، اما در شهریور ماه این سال همزمان با ماه رمضان اعتراضات مردم در مساجد بالا گرفت و در شبهای هفتم، هشتم و نهم درگیریهایی بین عوامل رژیم و مردم روی داد که به شهادت و زخمی شدن عدهای از زنان و مردان انجامید. این اعتراضات به ویژه در میدان ژاله و خیابانهای منتهی به آن شدیدتر بود. این وقایع خونین در برههای به وقوع میپیوست که شریف امامی با ادعای دولت آشتی ملی سر کار بود.
در روز ۱۳ شهریور همزمان با عید فطر مردم برای اقامه نماز عید فطر در نقاط مختلف تهران به ویژه تهران گرد هم آمدند. در میدان ژاله نماز به امامت علامه یحیی نوری اقامه شد و پس از خاتمه نماز، مردم در حالی که پیراهنهای خونین شهدای شبهای قبل را در دست داشتند به راهپیمایی پرداختند.
خبرگزاری آسوشیتدپرس از قول مفسر معروف خود جورج کرایسکی نوشت: «شاه ایران با یک انقلاب گسترده عمومی روبهروست. او یا ناچار است قدرت را تفویض کند یا با دیکتاتوریای بسیار شدیدتر از آنچه که مخالفانش به او نسبت میدهند تاج و تخت خود را حفظ کند.»