شهریار از همراه شدن با توده مردم زیر لوای حکومت دینی ابایی نداشت و از تعابیر «با قدرت بودن» و «شاعر حکومتی بودن» که از سوی دگراندیشان به او نسبت داده میشد ترسی به دل راه نمیداد. بسیاری از خواص از ترس چنین برچسبهایی از حمایت از نظام و انقلاب خودداری کردند، اما شهریار صادقانه و آگاهانه به حمایت از انقلاب پرداخت
جوان آنلاین: سیدمحمدحسین بهجتتبریزی متخلص به شهریار، بیتردید یکی از بلندآوازهترین و قدرتمندترین شهسواران صحنه ادب فارسی در دوره معاصر است و در سرودن انواع شعر مانند قصیده، مثنوی، غزل، قطعه، رباعی و شعر نیمایی چیرهدست بود، هر چند بیشتر در غزل شهره بود. او در تبریز در خانوادهای بستانآبادی از روستای خشکناب به دنیا آمد و بنا به وصیتش در مقبرهالشعرای تبریز به خاک سپرده شد. آنچه حضور ادبی او را متمایز میسازد نه تنها نقشآفرینی او در تاریخ ادبیات ایران، بلکه تأثیر اجتماعی مضامین شعر اوست که شرایط سیاسی و اجتماعی پیش و پس از انقلاب را در برمیگیرد. ۲۷ شهریور سالروز درگذشت این شاعر بزرگ، در تقویم ملی ایران، روز بزرگداشت استاد سیدمحمدحسین شهریار و روز شعر و ادب فارسی نام گرفته است.
تقویم زندگی شهریار در یک نگاه
سیدمحمدحسین پس از پایان دوره متوسطه در تبریز، در سال ۱۳۰۰ به تهران رفت و در مدرسه دارالفنون در رشته پزشکی ادامه تحصیل داد.
شهریار در اوایل تحصیل پزشکی در تهران عاشق ثریا دختر عبدالله امیرطهماسبی شد و چند سال نامزد بودند. اما در نهایت آن دختر با چراغعلی سالار حشمت معروف به امیر اکرم ازدواج کرد. شهریار حدود شش ماه پیش از گرفتن مدرک دکتری، تحصیلاتش را رها کرد.