درباره آنها که نت و آکورد نمیدانند، اما آوازخواندن را دوست دارند
به گزارش مجله خبری نگار، بسیاریشان نه نت و ریتم میشناسند و نه آکورد و ملودی؛ بیشتر فالش و کمتر ژوست میخوانند. اغلب، پسندشان ضرباهنگهای شلوغ و پر تکست است و بهندرت با آوازهای کلاسیک، دستگاه، مضراب و تحریر، کوک و کیفور میشوند، اما همگیشان کارائوکه را خوب میشناسند و هیجانش را میپسندند؛ دستگاه «ارکستر خالی» یا «آواز بیصدا» که از حدود دهه۷۰ میلادی (۵۰ خورشیدی) به باشگاههای تفریحی و کلوبهای بازی راه یافت تا کسانی اوقات فراغت خود را به آوازخوانیهای فردی و گروهی روی آهنگهای معروف خوانندگان دوستداشتنیشان سپری کنند. کارائوکه پرسروصدا با کمی تأخیر (اوایل ۲۰۰۰ میلادی و دهه ۸۰ خورشیدی) کنج مراکز تفریحی آنچنانی ایران جای گرفت و دیرتر (اواخر دهه۹۰ خورشیدی) نیز اقبالش با استقبال بازیدوستان و آرزومندان آوازهخوانی درخشید.