به گزارش مجله خبری نگار، اینجا میتواند بابمیل آنهایی باشد که عادت به دستچینکردن دارند؛ دستچینی آنهم بدون ترس از چپچپ نگاهکردن یا شنیدن جمله ناامیدکنندهای مانند «انتخابی نیست… درهمه». اینجا یعنی یکی از اتاقهای کوچک و بزرگ رُستینگ کارگاههای رُستری قهوه، دستچینکردن دانههای درشت و ترش عربیکا یا دانههای ریز و تلخ روبوستا نه فقط یک عادت موردپسند عمومی که شغل کارگرانی چند با عنوان امروزی «رُستر» است. رسترها پشت میزهایی کشیده و با رنگهایی روشن که دانههای برشته قهوه رویشان بهخوبی پیداست، مینشینند و هر روز، ساعتها ششدانگ حواسشان را پی جدا و سواکردن دانههای ناسالم و عیبدار از میان دانههای سالم و بیعیب میدهند. بادقت و دانه به دانه پیش میروند تا مبادا، دیفکتی (عیب) از چشم و دستشان دور ماند و اشتباهی به سطل ویژه سرریز شود. برای همین دقت بالاست که چالاکی را فدای کیفیت میکنند و گاه زمانی دیر و دراز، پای تفکیک دانههای ۲، ۳ تا ۵، ۶ کیلوگرم قهوه مینشینند. اینطور با کنددستی، قربانصدقه کیفیت رفتن، بیشتر روال رسترهای تازهکار است که اغلب ناچارند به دقت خود، چشمدوختنهای پیاپی به کاغذهای چسبیده بر دیوار مقابل همان میزهای کشیده و رنگ روشن را نیز علاوه کنند؛ کاغذهایی با محتوای آموزش تفاوتهای شکل و شمایل دانههای معیوب و سالم قهوه. رسترهای کهنهکار، اما از سر سالها تفکیک دانههای انواع قهوه، تیزدستترند.