حالا سراغ قوطیهای نوشیدنی برویم. آلومینیوم، این فلز سبک و فراوان، شاید خودش در برابر خوردگی و تجزیه شدن دوام نیاورد، ولی لایههای اکسیدی که از خودش به جا میماند، میتواند ردپایی ظریف در رسوبات زمینشناختی بگذارد
جوان آنلاین: تصور کنید میلیونها سال بعد، وقتی موجودات هوشمند یا شاید باستانشناسان فضایی به زمین نگاه میکنند، چه چیزی از ما به جا مانده؟ نه فقط استخوانها و ابزارهای سنگی، بلکه کیسههای پلاستیکی رنگورو رفته، قوطیهای زنگزده نوشابه، استخوانهای مرغهای پرورشی، تکههای لباسهای مصنوعی و سازههای عظیم بتنی. در ادامه به استناد گزارشی از پایگاه تحلیلی «تبیان» به شرح دوره موسوم به «آنتروپوسن» پرداختهایم.
فسیلهای آنتروپوسن
اینها (قوطی، استخوان مرغ، پلاستیک و لباسهای مصنوعی) نه فقط زبالههای امروز ما، بلکه فسیلهای فردای زمین هستند؛ یادگاریهایی از عصری که بشر سیاره را زیر و رو کرد؛ دوران آنتروپوسن. دورهای که از اواسط قرن بیستم و به دلیل آزمایشهای هستهای و انتشار گازهای گلخانهای تأثیرات عمیقی بر اکوسیستمهای زمین داشته. این تأثیرات شامل تغییرات در فسیلها و رسوبات است که میتوانند برای میلیونها سال باقی بمانند. در این گزارش بر اساس تحقیقات اخیر و دادههای علمی، احتمال حفظ مواد مدرن را بررسی میکنیم.
عصر پلاستیک و زبالههای جاودان