بیگ بنگ: جهان صدها میلیون سال پس از بیگ بنگ، سوپی از اتم‌های هیدروژن بود که در تاریکی مطلق شناور بود. این مخلوط کیهانی به قدری متراکم و چگال بود که نورِ نخستین ستاره‌ها نیز توان نفوذ به درون آن را نداشتند؛ مِه هیدروژنی نور ستاره‌ها را جذب کرده و سپس آنها را پراکنده می‌ساخت. با پیدایش تدریجیِ ستاره‌ها، کهکشان‌ها و سیاهچاله‌های بیشتر، جهان کم‌کم از «عصر تاریک کیهان» خارج شد. بتازگی اخترشناسان نخستین شواهد مستقیم از این دوره که اولین نسل از ستارگان به وجود آمد و گاز هیدروژن یونیزه شد را کشف کردند.
به گزارش بیگ بنگ، شرایط حدود 500 میلیون سال بعد دستخوش تغییر قرار گرفت و یک دوره کیهانی عظیم به نام عصر بازیونش(Reionization) آغاز شد. با بزرگتر شدن کهکشان‌های قدیمی و تابش انرژی‌های قدرتمند توسط آنها، مِه کیهانی به تدریج از بین رفت؛ اتم‌های هیدروژن به پلاسمایی از الکترون‌ها و پروتون‌های آزاد تبدیل شدند. ناگهان، نور قابلیت حرکت در سرتاسر جهان را بدست آورد؛ این امر ابتدا از طریق حباب‌های پلاسمایی که کهکشان‌های بزرگ را احاطه کرده بود، صورت گرفت. سپس این حباب‌ها با گذشت زمان شروع به گسترش و انبساط کرده و با یکدیگر همپوشانی پیدا کردند.