گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، محسن فتحی نماینده مردم کردستان در مجلس شورای اسلامی؛ هفت روز تمام، چشمان جهانیان نظارهگر یکی از بزرگترین سوگواریهای تاریخ بشر بود. از تهران تا قم، از نجف تا کربلا، از کربلا تا مشهد، سیل خروشان جمعیتی که برآورد میشود بیش از ۴۰ میلیون نفر را در ایران و عراق دربرگرفت، به سوگ رهبر شهید نشستند تا با پیکر مطهر امام عزیز و مظلومشان وداع کنند. این حضور، نه یک مراسم سوگواری معمولی، که یک «همهپرسی تاریخی» بود؛ رأی بیچون و چرای ملتی که با پای خود، عشق خود را به انقلاب، نظام و رهبری به ثبت رساند. مردمی که در اوج گرمای تابستان از دورترین نقاط کشور خود را به تهران و قم و مشهد رساندند، نه برای یک مراسم، که برای یک «بیعت» آمدند. بیعت با خدای خود، با آرمانهای انقلاب و با رهبری که تازه پرچم را بر دوش گرفته است.
رسانههای جهان با حیرت به این رویداد بینظیر نگریستند. آنها گزارش دادند که تشییع رهبر شهید، پیامی روشن به جهان دارد: «ایران در رویارویی با آمریکا و اسرائیل، نه تنها شکست نخورده، که قدرتمندتر از همیشه از این میدان دشوار بیرون آمده است.» این حضور بی نظیر، فقط یک خبر نبود؛ یک «اعلامیه جهانی» بود که در آن ملت ایران، با زبانِ بیزبانیِ اشک و فریاد، به تمام جهان گفت: «ما زندهایم و تا زندهایم، در برابر دشمن ایستادهایم.».
اما مهمترین پیام این وداع بزرگ، چیزی بود که در میان جمعیت موج میزد: شعارهای «مرگ بر آمریکا»، «مرگ بر اسرائیل» و «انتقام» که فریاد خشم و نفرت از دشمنان بود. پرچمهای سرخی که در دستان کودکان و پیران موج میخورد، و مشتهایی که در هوا گره میخورد، همه یک پیام واحد داشتند: «همه ایرانیان تا پای جان پای وطن و رهبرشان ایستادهاند.» دشمنان گمان میکردند با شهادت رهبری، صدای «مرگ بر آمریکا» خاموش خواهد شد. اما امروز، این فریاد از اعماق دلهای میلیونها انسان، بلندتر از همیشه در تاریخ این سرزمین طنینانداز است.