در شرایطی که اقتصاد ایران بیش از هر زمان دیگری در معرض فشارهای بیرونی، تحریمهای هدفمند و عملیات روانی رسانههای معاند قرار دارد، پدیدهای موازی اما کمتر شفاف، در لایههای داخلی جنگ نرم فعال شده است و آن هم “فیکنیوزهای اقتصادی و باجگیری رسانهای” می باشد. جریانهایی که با تکیه بر ادعاهای بدون سند، تیترهای هیجانی و روایتسازیهای یکطرفه، تلاش میکنند با زدن انگ فساد و اختلاس به مدیران و نهادهای انقلابی، اعتماد عمومی را هدف بگیرند و عملکرد بخشهای مولد کشور را زیر سؤال ببرند. تمرکز این حملات در سالهای اخیر، بهویژه بر سازمانهای اقتصادی زیرمجموعه وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح و برخی شرکتهای راهبردی و پتروشیمیهای فعال بوده است؛ مجموعههایی که در خط مقدم تولید، ارزآوری و خنثیسازی فشار تحریمها قرار دارند. حالا اذهان عمومی می پرسد که این فضاسازیها چگونه شکل میگیرد و مرز نقد رسانهای کجاست و باجگیری رسانهای از کجا آغاز میشود؟
به گزارش “جوان” پدیده «فیکنیوز اقتصادی» در ایران، بیش از آنکه محصول خطای حرفهای روزنامهنگاری باشد، در بسیاری از موارد واجد نشانههای یک فرآیند هدفمند است؛ فرآیندی که از انتخاب گزینشی اطلاعات آغاز میشود، با بزرگنمایی ادعاهای اثباتنشده ادامه مییابد و در نهایت به تخریب ساختاری اعتماد عمومی نسبت به نهادهای اقتصادی کشور ختم میشود. شگرد مشترک این جریانها استفاده از کلیدواژههایی همچون «فساد گسترده»، «اختلاس پنهان» یا «رانت سازمانیافته» بدون ارائه اسناد رسمی، آرای قضایی یا گزارشهای حسابرسی معتبر است.
بررسی روند برخورد رسانههای معاند خارجی با چنین ادعاهایی نشان میدهد که این فضاسازیها بهسرعت بازنشر میشود و به خوراک عملیات روانی علیه اقتصاد ایران بدل میگردد؛ موضوعی که تصادفی نیست. در این میان، برخی رسانهها یا فعالان شبهرسانهای داخلی با تولید یا بازتولید این محتواها، عملاً در نقش پیادهنظام جنگ اقتصادی دشمن عمل میکنند؛ گروهی که نهتنها پاسخگوی معیارهای حرفهای رسانهای نیستند، بلکه در مواردی، از همین فضاسازی بهعنوان ابزار فشار و اخاذی استفاده میکنند.