به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو؛ در روزهایی که ایران عزیز، در کوران یکی از پیچیدهترین و حساسترین مقاطع تاریخی خود قرار دارد و بیش از هر زمان دیگری نیازمند انسجام ملی، بازیابی اقتدار و ایستادگی بر اصول بازدارندگی است، انتشار اظهارات اخیر سید محمد خاتمی در جمع مشاورانش، زنگ خطری جدی برای حافظه تاریخی و امنیت روانی جامعه محسوب میشود. این سخنان که ظاهراً با هدف حمایت از آنچه تفاهمنامه ۱۴ مادهای خوانده شده ایراد گردیده، بار دیگر نشان داد که چگونه میتوان تحت لوای کلمات زیبایی، چون صلح، عقلانیت، گفتوگو و توسعه، عزت ملی و امنیت کلان جمهوری اسلامی را به مسلخ انفعال برد. این مواضع، نه تنها با منافع ملی و دکترین امنیت کشور همخوانی ندارد، بلکه در این بزنگاه تاریخی، پالس ضعفی آشکار و خطرناک به دشمنان قسمخورده این مرز و بوم مخابره میکند.
دوگانهسازی کاذبِ صلحطلبی و جنگافروزی
رئیسجمهور اسبق در این اظهارات با ترسیم یک دوگانه کاذب و برساخته میان صلحطلبی و جنگافروزی، تلاش میکند هرگونه مخالفت با انفعال دیپلماتیک و تن دادن به توافقات شتابزده را معادل خیانت به کشور و خروج از مرام عاشورایی معرفی کند. مصادره به مطلوب مفاهیم مذهبی برای توجیه رویکردهای سازشکارانه، سنتی است که جریان متبوع وی سالهاست به آن خو گرفته است.