مسکن دیگر نه فقط یک نیاز اولیه، بلکه آینهای تمامنما از شکست سیاستگذاری اقتصادی در ادوار مختلف است؛ بازاری که باید پناهگاه امنیت اجتماعی باشد، امروز به یک میدان مین بدل شده است؛ ورود به آن، هم برای مردم و هم برای سازندگان، پرهزینه، خطرناک و در بسیاری از موارد غیرممکن است.
در روزگاری که «خانهدار شدن» به رؤیایی دور از دسترس برای طبقات متوسط و پایین جامعه بدل شده، بازار مسکن ایران دیگر فقط یک بازار نیست؛ یک بحران پیچیده و ساختاری است که ریشههای آن از زمینخواریهای قانونیشده تا تورمهای بیپایان و سیستمهای ناکارآمد تسهیلاتی گسترده شدهاند. نه خریدار توان ورود به این بازار را دارد، نه سازنده رمق ساختن را. در این میان، دولتها با سیاستهایی نامنسجم و بیاثر، تنها نظارهگر عمق یافتن این بحران بودهاند. خانه، بهعنوان نخستین پناهگاه انسانی، حالا به یکی از پرریسکترین سرمایهگذاریها و از آن بدتر، به یک کالای لوکس تبدیل شده است. رکود سنگین، سوداگران بیمهار، قوانین ناکارآمد و انفعال دستگاههای تصمیمگیر، سه ضلع مثلثی هستند که بازار مسکن ایران را به قفلی بیکلید بدل کردهاند.