اقتصاد۲۴- اهالی هشت روستای «حسینآباد»، «خیرآباد»، «قاسمی»، «علیآباد»، «قرهخان»، «نعیمآباد»، «سلیمانی» و «سعدآباد» در شهرستان «میانجلگه» خراسان رضوی، مجبور هستند برای تأمین آب شرب روزانه ۱۰ کیلومتر راه را تا شهرستان «عشقآباد» طی کنند. این شهروندان آب موردنیاز خود را از پارکها و اماکن عمومی این شهر برداشت میکنند. موضوعی که موجب اعتراض شهرداری نیز شده است. اهالی میگویند آبی که در شبکه آبرسانی روستاهاست به میزانی شور است که حتی برای استحمام مناسب نیست. مدیر آبفای شهرستان تأیید میکند و فرماندار میگوید بهزودی انتقال آب از چاه جدید انجام و طرح نهایتاً تا نیمه تیر، به بهرهبرداری میرسد. بااینهمه حتی یک تانکر برای آبرسانی به این هشت روستا اعزام نمیشود تا شاید بخشی از مشکل تأمین آب یعنی جابهجایی گالنهای آب تا ۱۰ کیلومتر را حل کند.
نفسنفس میزند. سعی میکند کلمات را جایی میان هنوهن دمکشیدنهایش جای دهد. انگار هر کلمه به درازای یک جمله طول بکشد. از «خیرآباد» کیلومترها راه آمده تا «عشقآباد». باید گالنهای آب را پر کند و یکبار دیگر برگردد خیرآباد. نه فقط برای خودش که برای برخی پیرترهای آبادی هم آب برداشته است. نامش محمد است و ۶ سالی هست که همین روال را انجام میدهد، یعنی از وقتی که ۱۵ سالش تمام شده. صبح که از خانه بیرون میآمد فکرش را هم نمیکرد که امروز در پارک، یک نفر جلوی او را بگیرد که چرا آب بر میداری. این کار را مداوم انجام میدهد شاید برای همین بود که یکی از محلیها که شاهد روال هر روزه آب برداشتن آنهاست به خودش اجازه داد بیاید جلو و او را سین، جیم کند. این جملهها را میان همان نفسهای کوتاه و تند میگوید: «مدتهاست مشکل آب داریم. آب آنقدر بد است که چارهای نداریم خودمان را برسانیم «عشقآباد» آب برداریم. روستاهای اطراف هم همه همینطور هستند. برای همین نمیتوانیم برای تأمین آب به آنها هم سر بزنیم. حالا اوضاع ما جوانترها خوب است. طفلک افرادی که سن و سالی دارند همیشه باید چشمشان به دست کسی باشد؛ بلکه برایشان آب بیاورند.»
«موضوع آب شرب است، آب بهداشتی». صبر میکند تا تأثیر جملهاش را ببیند: «مسئله که دیگر کشت و کار و دامداری و این چیزها هم نیست. آبی که برای خوردنمان لازم داریم. وقتی آب نداریم مجبور هستیم از هزار کاری که باید با آب انجام شود هم چشمپوشی کنیم. حتی برای حمامکردن هم مراعات میکنیم. شاید فکر کنید که خب این که صرفهجویی است و کار بسیار خوبی است. اما نه، اسم این استفادهنکردن است نه صرفهجویی. چون آبی که بهعنوان آب بهداشتی برای ما تأمین میشود شور است و آنقدر شوری بالایی دارد که حتی حمامکردن یا شستوشوی دست و صورت با آن دشوار است. بیشتر وقتها کسی کاری به ما ندارد که میآییم از پارک و شهرداری و … آب بر میداریم. اما بعضی وقتها هم مثل امروز یکی پیدا میشود بگوید که چرا گالنها را پر میکنیم و سؤال میکنند که تا کی این وضعیت ادامه دارد. ما پاسخی نداریم بگوییم. باید چه بگوییم؟»