سیستان و بلوچستان، سرزمین نخل و هامون، پس از گذر از تلاطمهای موسوم به جنگ رمضان، اکنون در میانه یک تغییر عمده زیرساختی قرار دارد که سیمای این استان را از محرومیت به سوی قطبیت اقتصادی تغییر میدهد
جوان آنلاین: سیستان و بلوچستان، سرزمین نخل و هامون، پس از گذر از تلاطمهای موسوم به جنگ رمضان، اکنون در میانه یک تغییر عمده زیرساختی قرار دارد که سیمای این استان را از محرومیت به سوی قطبیت اقتصادی تغییر میدهد. در این دوران نوین، تمرکز بر چهارگانه «راه، درمان، کشاورزی و خدمات روستایی» نه یک انتخاب، یک استراتژی کلان برای تثبیت امنیت پایدار از طریق توسعه همهجانبه بوده است. اقدامات جهادی در حوزه راهسازی، نوسازی بافتهای روستایی و ارتقای شاخصهای بهداشتی، جانی دوباره به رگهای این جغرافیا بخشیده است. اوج این هوشمندی مدیریتی را میتوان در تحول بخش کشاورزی مشاهده کرد؛ جایی که با احداث ۱۶۰ هکتار گلخانه مدرن، راندمان تولید به شکلی تصاعدی افزایش یافته و با تجهیز بیش از ۳ هزار و ۵۰۰ هکتار از اراضی به سیستمهای نوین آبیاری، نبردی تکنولوژیک علیه خشکسالی آغاز شده است.
سیستان و بلوچستان را باید یک فرصت ژئوپلیتیک برای ایران در نظر داشت. این منطقه با دارابودن تنها بندر اقیانوسی کشور در چابهار و مرزهای طولانی با افغانستان و پاکستان، کلید دسترسی به بازارهای آسیای میانه و جنوب آسیا محسوب میشود. توانمندیهای این سرزمین در حوزه انرژیهای تجدیدپذیر (که بادهای ۱۲۰ روزه حالا نعمتی در این مسیر هستند)، همچنین معادن غنی فلزی و غیرفلزی و اراضی مستعد جنوب برای میوههای گرمسیری، پتانسیلی را ایجاد کرده که میتواند تراز تجاری کشور را جابهجا کند. توسعه راههای مواصلاتی و اتصال به شبکه ریلی، این استان را از بنبست جغرافیایی خارج کرده و به قلب تپنده صادرات و ترانزیت بدل ساخته است.
گذار از کشاورزی سنتی به تولید فناورانه
در شرایطی که تغییرات اقلیمی، زیستبوم شرق کشور را تهدید میکند، مدیریت هوشمند منابع آب در مناطقی نظیر خاش، به الگویی برای کل کشور تبدیل شده است. تمرکز بر کشتهای متراکم و گلخانهای، پاسخ فنی متخصصان به کمآبی است.