سیاسیترین مرگهای قرن اخیر در ایران، قتل میرزا تقی خان امیرکبیر و بر دار شدن آیتالله شیخ فضلالله نوری بوده که دومی به دست مدعیان آزادیخواهی و استبدادستیزی انجام شد. مرگ در راه بیگانه ستیزی و وطنخواهی نیز رهروان زیادی داشته و دارد. چهرههایی مانند میرزا کوچکخان جنگلی، کلنل محمدتقی خان پسیان، آیتالله سیدحسن مدرس و سید مجتبی نواب صفوی در این طریق گام زدهاند
جوان آنلاین: «مطالعات مرگ» مسئلهای مغفول در جامعه ماست که ابعاد مختلف تاریخی، سیاسی، فرهنگی، ادبی، هنری، اجتماعی، اقتصادی و حتی حکمرانی و تمدنی دارد. متأسفانه تاکنون به صورت رسمی، علمی و مستمر، کمتر به مرگ اندیشیدهایم و اندیشهها در این خصوص، بیشتر مقطعی و مناسبتی بوده است. در نوشتار پیآمده و در ادامه مقال پیشین که در آن به «جریان مرگ آگاهی در ایران معاصر» پرداخته شده بود، «ابعاد و زمینههای متنوع پژوهشهای مرگ اندیش» مورد توجه قرار گرفته است.
مرگ و سیاست
یکی از سرفصلهای مهم عرصه مرگ پژوهی، نسبت آن با دنیای سیاست است. شاید بتوان گفت سیاسیترین مرگهای قرن اخیر در ایران، قتل میرزا تقیخان امیرکبیر و بر دار شدن آیتالله شیخ فضلالله نوری بوده است که دومی به دست مدعیان آزادیخواهی و استبدادستیزی انجام شد. مرگ در راه بیگانه ستیزی و وطنخواهی نیز رهروان زیادی داشته و دارد مانند میرزا کوچکخان جنگلی، کلنل محمدتقی خان پسیان، آیتالله سیدحسن مدرس و سید مجتبی نواب صفوی.
مرگ و هنر