در ایران به دلیل فاصله بیش از ۱۰ درصدی نرخ بیکاری بین استانها، این مسئله نمود دارد و معمولا بسیاری از جوانان جویای کار مناطق کمتر برخوردار مجبور می شوند برای آینده ای بهتر و جستجوی شغل به سایر مناطق کشور بروند. اینگونه می شود که می بینیم جوانانی از شمال کشور به مناطق نفت خیز جنوب می روند، افرادی از غرب و شرق کشور به امید کار بهتر راهی پایتخت و یا سایر کلانشهرها می شوند و این جریان ورود و خروج نیروی کار در شهرهای مختلف کشور ادامه دارد.
البته به عقیده کارشناسان بازار کار، جا به جایی نیروی کار در بین مناطق مختلف کشور فی نفسه چیز بدی نیست و اصلا شاید مورد نیاز هم باشد. اینکه تلاش شود نیروی کار در منطقه خود بماند در نهایت باعث کمبود برخی تخصصها در یک منطقه و انباشت برخی تخصصها و مهارتها در سایر مناطق می شود.