۲۴ مرداد ۱۴۰۵ – ۱۱:۵۰
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، اسلام طرفدار زینت و آرایش زنان در حریم خانواده بوده و بر آراستگی آنان تأکید دارد، اما حضور زن در جامعه و محیط کار، از نظر اسلام حدودی دارد که باید رعایت شود؛ برای مثال زن از نظر شرع مقدّس اسلام، حق ندارد با آرایش در اجتماع و محل کار حضور یابد. اما آیا شیک پوشی سعادت و خوشبختی را برای انسان رقم می زند؟ گرایش به «آراستگی» از ویژگی های ممتاز انسان به ویژه در دوران جوانی است و اهمیت ندادن به آن پیامدهای نگران کننده ای دارد؛ زیرا تجربه نشان داده است آن دسته از جوانانی که به زیبایی و آراستگی خود اهمیت نمی دهند، گرفتار احساس حقارت و افسردگی می شوند.
شیک پوشی و وارستگی، بایدها و نبایدها
آرایش و آراستگی و به قول امروزی ها شیک و پیک، به معنای زیبایی، جمال و جلوه است. انسان، آراستگی، پاکیزگی، خوش منظری و منظم و مرتب بودن را دوست داشته و بدان تمایل دارد و از ژولیدگی، به هم ریختگی، نامنظم بودن، چرکی و آلودگی متنفر است. شیک پوشی یکی از عوامل موثر در روابط اجتماعی موفق بین افراد است. لباس پوشیدن پدیده ای است که تقریبا به اندازه طول تاریخ بشر سابقه و به قدر پهنه جغرافیایی امروزی زمین، گسترش دارد. لباس دست کم پاسخگوی سه نیاز آدمی است؛ یکی اینکه او را از سرما، گرما، برف و باران حفظ می کند. دیگر اینکه در جهت حفظ عفت و شرم به او کمک می کند و بالاخره به او آراستگی و زیبایی و شخصیت می بخشد. لباس را می توان به تعبیری «خانه» و درست تر بگوییم «خانه اول» هر کس دانست. لباس، خانه اختصاصی تر انسان است، چون هر فرد نخست در لباس خود سکونت دارد و بعد در خانه اش و از این قرار است که می توان گفت، همه ما به جهت لباسی که به تن داریم، خانه بدوشیم. گویی انسان ها با لباس خود با یکدیگر صحبت می کنند و هر کس به زبان لباس خویش خود را معرفی می کند که من کیستم، از کجا آمده ام و به چه دنیای و چه فرهنگی تعلق دارم.