مذاکره تحمیلی و از آن عجیبتر تعیین پیشاپیش نتیجه آن، از جمله نکات مهمی است که از دید رهبر شهید و در آخرین سخنانش دور نماند. او میدانست که حربه گفتوگو، همچنان در کف سردمداران امریکا باقی خواهد ماند و به ابزاری برای تحقق زیاده خواهیهای این کشور استعماری و نیز فریب برخی عناصر مرعوب و ضعیفالنفس داخلی مبدل خواهد شد
جوان آنلاین: در ۲۸ بهمن ماه ۱۴۰۴، حسینیه امام خمینی شاهد واپسین سخنرانی حضرت آیت الله العظمی امام خامنهای رهبر شهید انقلاب اسلامی، در دیدار با مردم شهر تبریز و به مناسبت سالروز قیام تاریخی ۲۹ بهمن ۱۳۵۶ بود. این بیانات که امروزه بندبندِ آن در مجامع و اجتماعات مردمی، به مثابه آخرین وصایا و توصیههای آن بزرگ مطرح میشود، درخور بازخوانی و تحلیلِ فراوان است. مقال پیآمده درصدد بوده است، به این مهم بپردازد. امید آنکه عموم علاقهمندان را مفید و مقبول آید.
امسال، سال عجیبی بود!
اشارت به تفاوت سال ۱۴۰۴ با دیگر سالیان پس از پیروزی انقلاب اسلامی، آغازین فراز از بیانات رهبر شهید را تشکیل میدهد. گو این سخن به این مهم اشارت دارد که رویدادهای سال گذشته، فصلی مهم از حرکت جهادگرانه ایرانیان را رقم خواهد زد که شهادت امام مجاهدان نیز در این زمره خواهد بود:
«دیدار امسال ما و این دیدار امروز، یک دیدار استثنائی است؛ فرق دارد با سالهای دیگر. امسال سال عجیبی بود؛ امسال سالی بود که ملت ایران در چند مرحله، در چند وهله، عظمت خودش و اراده خودش و عزم راسخ خودش و تواناییهای خودش را نشان داد، رو کرد، عرضه کرد؛ از جنگ ۱۲روزه بگیرید تا همین روزهای اخیر…».