اقتصاد۲۴- «در صبحی سرد در دهه ۱۹۳۰، نخستین قطرههای نفت کرکوک راهی سفری شدند که بعدها سرنوشت بخشی از خاورمیانه را تغییر دهند. نفت از دل زمینهای شمال عراق بیرون میآمد، هزاران کیلومتر حرکت میکرد، از سوریه عبور میکرد و سرانجام در بندر بانیاس به دریای مدیترانه میرسید؛ جایی که نفتکشها منتظر بودند تا انرژی عراق را به اروپا برسانند.
جدود یک قرن پیش کسی تصور نمیکرد این مسیر روزی خاموش شود و دههها بعد، دوباره نام آن در اتاقهای فکر واشنگتن، بغداد، مسکو و پکن شنیده شود. آنهم در پسلرزههای تجاوز نظامی ویرانگر علیه ایران. آیا واقعا پیشبینی شده بود؟
آن روزی که دانشاموزان سوری اولین جرقه اعتراضات را با دیوار نویسی در سال ۲۰۱۱ در سوریه زدند. آن روزی که کسی هنوز نمیدانست یکی از انگیزههای تحریککنندگان اعتراضات در این کشور یک خط لوله گاز بود. خطی که قرار بود از قطر به ترکیه و از ترکیه به سوریه برود و راهی اروپا شود. مسیری که برای روسیه و ایران یک خطر بزرگ به حساب میآمد. منازعاتی که آغاز شد بر جنگهای دردناک از خاورمیانه تا اوکراینی که درگیر این خط لوله فولادی شد. خطی که منافع ایران را نیز در خطر قرار میداد به این معنی که مسیر ایران را نیز به مدیترانه قطع میکرد. منافع روسیه را تهدید میکرد، چون اروپا فقط باید از روسیه گاز تامین میکرد. چین را در تردید قرار میداد، چون آن هم راه مدیترانه را از دست میداد. این خط لوله نیاز داشت کسی مثل بشار اسد در سوریه حاکم نباشد. کسی باشد که با ایجاد هرج و مرج و بی قانونی بتوان هر ایدهای را عملی کرد؛ بنابراین سیاستمداران و بازیگران در منطقه استراتژی بزرگ «صبر» را پیشه کردند. صبری که امروز لبریز شد و پردهها کنار رفت و مشخص شد که بازهم داستان بر سر این لولههای کوچک زیر خاک است که باید زندگیهای روی خاک را ویران کند تا به اروپای خوشگل سبز برسد!