یک روز صبح، کارمند وارد محل کارش میشود، اما ذهنش هنوز درگیر اخبار و نگرانیهای بیرون از سازمان است. مدیر پشت میز خود نشسته، اما همزمان به آینده کسبوکار، هزینهها و تصمیمهای دشوار پیشرو فکر میکند.
جلسهها برگزار میشوند، کارها ادامه دارند و سازمان ظاهراً مثل همیشه در حال فعالیت است؛ اما در پسِ این ظاهر آرام، انسانهایی هستند که هرکدام بخشی از فشارهای این روزها را با خود به محل کار آوردهاند.
این شاید یکی از مهمترین واقعیتهای سازمانهای امروز ایران باشد: بحرانها دیگر پشت درِ سازمان متوقف نمیشوند. فشارهای اقتصادی، نااطمینانی نسبت به آینده، تغییرات اجتماعی، بحرانهای ارتباطی و تجربههای دشوار جمعی، همگی به شکل مستقیم یا غیرمستقیم وارد فضای کار میشوند و بر ذهن، انگیزه، تصمیمگیری و عملکرد انسانها اثر میگذارند.