سینمایی نیوز، محمدرضا دلیر: آدم گاهی اوقات حیران میماند از آنچه که روی پردهی سینما میبیند. سوءتفاهم نشود، درباره ساختههای امثال جیمز کامرون و آلفونسو کوآرون صحبت نمیکنیم و منظور فیلم جدید بهرام افشاری است که با حساب استاندارد سینمای ایران در سالهای پس از کرونا و حتی تجربیات قبلی سازندگان همین قسم فیلمها، همچنان حیرتانگیز به نظر میرسد و از خودتان میپرسید یعنی لشکری از آدمهای بلند و کوتاه دور هم جمع شده و پیش خودشان فکر کردهاند که دارند پوز مایکل بی را میزنند؟! امان از آدمیزاد و فکر و خیالاتش.
شاید بعد از تماشا پیش خودتان بگویید که سازندگان فیلم گفتهاند کافی است بهرام افشاری را بگذاریم کنار مُشتی بازیگر فرنگی، از جمله یک خانم بلوند که دستوپا شکسته فارسی حرف میزند، و بعد فقط منتظر بمانیم تا مردم سینهزنان به سمت سالنهای سینما هجوم بیاورند. خیلی با عقل جور در نمیآید و احتمالا در واقعیت، ساخته شدن این فیلم حکم نوعی دستخوش را داشته از طرف تهیهکننده به بهرام افشاری و کریم امینی بابت فروش دیوانهوار فسیل. افشاری که در سالهای اخیر تبدیل شده به سوپرمن گیشهی سینمای ایران، سعی داشته تا توانایی خودش را بهعنوان یک ستاره و در زمینهی اکشن هم به نمایش بگذارد اما یادش نبوده که ساختن کمدی-اکشن هالیوودی، هم روی کاغذ به چیزی فراتر از نوشتههای حمزه صالحی نیاز دارد و هم در صحنه به تکنسینهایی مسلطتر از کریم امینی.