ناامنی زنان در مترو و فضاهای پیرامونی آن، دیگر نه یک اختلال موردی در نظم شهری بلکه نشانهای صریح از اختلال در منطق حکمرانی شهری است؛ جایی که فقدان نظارت مؤثر، طراحی ناکارآمد، بیتوجهی به عدالت فضایی و تاخیر در مداخله، ابتداییترین حق شهروندی زنان را به امری شکننده و ناپایدار تبدیل کرده است. وقتی تقریبا نیمی از جمعیت شهر ناچارند استفاده از حملونقل عمومی را با محاسبه ترس، احتمال مزاحمت و ارزیابی مداوم خطر تنظیم کنند، مسئله صرفاً به امنیت فردی تقلیل نمییابد بلکه باید آن را نشانهای از فرسایش مدنیت شهری دانست.
