بزارهای اصلی هستند که به ما کمک میکنند دادهها را به توابع بدهیم. توابع با پارامترها میتوانند ورودیهای مختلف را بگیرند و خروجیهای متنوعی تولید کنند. در واقع، پارامترها راهی برای ارتباط بخشهای مختلف برنامه با هم هستند.
دو نوع پارامتر داریم: ورودی و خروجی. پارامترهای ورودی همان دادههایی هستند که به تابع میفرستید و پارامترهای خروجی، دادههایی هستند که تابع به شما برمیگرداند. استفاده از پارامترها باعث میشود کدها تمیزتر، قابل نگهداریتر و قابل استفاده مجدد شوند. همچنین اگر بخواهید رفتار تابع را تغییر دهید، تنها کافی است پارامترها را تغییر دهید بدون نیاز به دست زدن به سایر بخشهای کد.