در بازاری که خودرو برقی هنوز نتوانسته اعتماد عمومی را به دست بیاورد و خودروی بنزینی هم هر روز بیشتر زیر فشار مصرف سوخت و هزینه نگهداری قرار میگیرد، یک گزینه دیگر آرامآرام در حال باز کردن جای خودش است؛ هیبریدیها. خودروهایی که وعده میدهند هم بخشی از لذت و مزیت رانندگی برقی را به راننده بدهند و هم او را از کابوس تمام شدن شارژ در جاده نترسانند. حالا با ورود مدلهای هیبریدی و بهخصوص خودروهای EREV یا بردافزا به بازار ایران، یک سؤال جدی مطرح شده است: آیا هیبرید واقعاً همان فناوریای است که بازار ایران به آن نیاز دارد، یا فقط یک راهحل موقت برای بازاری است که هنوز زیرساخت لازم برای برقی شدن کامل را ندارد؟
علت این تغییر را باید در یک واقعیت ساده جستوجو کرد؛ خودروهای بنزینی در ایران دیگر ارزان و بیدردسر نیستند. قیمت سوخت شاید همچنان در مقایسه با بسیاری از کشورهای جهان پایین باشد، اما مصرف بالای خودروهای داخلی و مونتاژی، هزینههای نگهداری، ترافیک سنگین شهرها و افزایش حساسیت جامعه نسبت به آلودگی هوا باعث شده مصرف سوخت به یکی از مهمترین معیارهای انتخاب خودرو تبدیل شود. وقتی یک خودروی بنزینی در ترافیک تهران ساعتها موتور خود را روشن نگه میدارد، اختلاف مصرف میان یک موتور احتراقی معمولی و یک سیستم هیبریدی دیگر فقط یک عدد روی کاتالوگ نیست؛ این اختلاف مستقیماً خودش را در استفاده روزمره نشان میدهد.
هیبرید دقیقاً در همین نقطه وارد میدان میشود. در یک سیستم هیبریدی متعارف، موتور احتراقی در کنار یک یا چند موتور الکتریکی کار میکند و باتری کوچکتر سیستم از طریق ترمز احیاکننده و عملکرد موتور احتراقی شارژ میشود. خودرو در شرایط مختلف میتواند از موتور بنزینی، موتور برقی یا ترکیبی از هر دو استفاده کند. نتیجه، کاهش مصرف سوخت و در بسیاری از شرایط کاهش استهلاک موتور و سیستم انتقال قدرت است. نکته مهم اینجاست که برخلاف خودروی تمامبرقی، راننده مجبور نیست برای هر سفر طولانی برنامه شارژ داشته باشد؛ کافی است سوختگیری کند و به مسیر ادامه دهد.