مهنوش قورچیان، عضو مرکز وکلای قوه قضاییه و کانون قراردادنویسان ایران در یادداشتی که در اختیار خبرگزاری میزان قرار داد، نوشت: گسترش فناوریهای دیجیتال، شیوه نگهداری و انتقال اموال را تغییر داده است، امروزه بخشی از سرمایه و حقوق مالی اشخاص علاوه بر اموالی مانند ملک، خودرو و موجودی حسابهای بانکی در قالب رمزارز، کیف پول، حسابهای دارای ارزش اقتصادی، درآمدهای حاصل از فعالیت در پلتفرمها، مطالبات ناشی از قراردادهای الکترونیکی و سایر حقوق مالی مرتبط با فضای مجازی قرار دارد، در چنین شرایطی با فوت مالک، موضوع تنها به شناسایی وراث و تقسیم اموال شناختهشده محدود نمیشود بلکه باید مشخص شود چه حقوق و اموالی در فضای دیجیتال برای وی باقی مانده و چگونه میتوان آنها را به صاحبان حق منتقل کرد.
در مورد اموالی مانند ملک، خودرو و موجودی حسابهای بانکی، وجود سند، سابقه ثبتی یا سوابق مالی در بسیاری از موارد شناسایی مال را امکانپذیر میکند، اما بخشی از سرمایه شخص ممکن است در قالب رمزارز یا در یک کیف پول دیجیتال نگهداری شود، بدون آنکه اطلاعات مربوط به آن در اسناد و مدارک معمول زندگی وی ثبت شده باشد؛ در نتیجه این بخش از ترکه میتواند بدون اطلاع خانواده از فرآیند رسیدگی خارج بماند.
با این حال، آگاهی وراث از وجود رمزارز یا سایر حقوق مالی متوفی در فضای مجازی، لزوماً امکان دسترسی و انتقال آنها را فراهم نمیکند، فرض کنیم وراث اطلاع دارند متوفی رمزارز داشته و در کدام کیف پول نگهداری میشده است، اما کلید خصوصی یا عبارت بازیابی در اختیار آنان نیست در چنین وضعیتی ممکن است تعلق رمزارز به متوفی با مدارک و مستندات قابل اثبات باشد، اما امکان انتقال آن وجود نداشته باشد، بنابراین در این حوزه باید میان اثبات مالکیت و امکان دسترسی تفاوت قائل شد.