جنگ آمریکا با ایران قرار بود نمایش کوتاهی از برتری نظامی واشنگتن باشد؛ ضربه، تسلیم و پایان. اما چند ماه بعد، نشانهها از چیزی کاملا متفاوت حکایت میکنند: ارتش آمریکا بهجای تحمیل جنگ به ایران، خودش در حال فرورفتن در یک جنگ فرسایشی است؛ جنگی که فشار آن فقط در مصرف مهمات و تجهیزات دیده نمیشود، بلکه به خواب، روحیه، تمرکز و سلامت روان نظامیان آمریکایی نیز رسیده است. در این میان، ماجرای ناو «آبراهام لینکلن» میتواند نشانهای از هزینه انسانی و پنهان این جنگ باشد.
اصل ماجرا؛ ۲۵۰ روز دور از خشکی
به گزارش مهر از گاردین، ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» که حدود ۵ هزار ملوان و تفنگدار دریایی را در خود جای داده، پس از نزدیک به ۹ ماه حضور در دریا با بحران جدی در وضعیت خدمه خود روبهرو شده است. گزارشها میگویند این ناو حدود ۲۵۰ روز متوالی بدون پهلوگیری در دریا بوده و حتی مواردی از تلاش ملوانان برای پریدن از ناو به دریا گزارش شده است. خانوادههای خدمه و شماری از نمایندگان کنگره نیز نسبت به خستگی شدید، فشار روانی، ساعات کاری طولانی، کمبود برخی اقلام ضروری و مشکلات بهداشتی هشدار دادهاند.
گزارشهای منتشرشده همچنین از مشکلاتی در سرویسهای بهداشتی و لباسشویی، کمبود برخی اقلام بهداشتی مانند صابون و خمیردندان و اختلال در تأمین آب گرم حکایت دارد. نیروی دریایی آمریکا اصل فشار ناشی از استقرارهای طولانیمدت را پذیرفته، هرچند برخی از گزارشهای مربوط به شدت بحران و افزایش رفتارهای خودآسیبرسان را رد کرده است. نکته مهم این است که حتی در روایت رسمی ارتش آمریکا نیز یک واقعیت اساسی قابل مشاهده است: استمرار مأموریتهای طولانی، فشار قابلتوجهی بر خدمه و خانوادههای آنها وارد میکند و این فشار در شرایط جنگی میتواند به یک مشکل عملیاتی تبدیل شود.