معرفی بازی Control
سم لیک (Sam Lake) از آندست بازیسازانی است که به واسطه نگارش داستانهای چندلایه که چاشنی روانشناسی دارند، شناخته میشود. هنوز هم روایت ساختارشکن مکسپین (Max Payne) و الن ویک (Alan Wake) از یادمان نرفتهاند و طبیعی به نظر میرسد که از جدیدترین ساخته این بازیساز فنلاندی، انتظار بالایی داشته باشیم.
بازی Control با استفاده از موتور گرافیکی Northlight ساخته شده است که محصول داخلی رمدی به حساب میآید و میتوان این موتور را بهترین نمونه برای شبیهسازی دقیق فیزیک به حساب آورد. از بعد گرافیک میتوان این بازی را دوست داشت و همزمان از آن متنفر بود؛ احساسی که پیشتر در نسخه اول Rage تجربهاش کرده بودیم. کمتر بازیای را میتوان یافت که عملکرد بازیکن را روی محیط به صورت دقیق نشان دهد و حتی میزان خرابی به بار آمده را محاسبه کند. در نظر داشته باشید که اگر به یک میز ضربه بزنید، بسته به دور یا نزدیک بودن، جهت ضربه و حتی جنس آن میز، واکنشهای متفاوتی را شاهد خواهید بود و تا زمانی که محیط را از نو بارگذاری نکنید، خرابیهای به وجود آمده، باقی خواهند ماند.
در بین بازیگرانی که برای این عنوان ایفای نقش کردهاند، کورتنی هوپ (Courtney Hope) و جیمز مککفری (James McCaffrey) خودنمایی میکنند که هردو پیشتر در بازیهای رمدی نقش پررنگی داشتهاند؛ بهخصوص مککفری که او را با صدای شخصیت مکسپین میشناسیم. اکثر هنرپیشههای بازی Control نقششان را باورپذیر و با دقت اجرا کردهاند که این موضوع، شامل نقشهای اصلی میشود. متاسفانه متعادل نبودن دیالوگها بین شخصیتهای اصلی و فرعی، سبب شده تا بعضی از کاراکترها چندان به چشم نیایند و زحمات صداپیشه هم به همین راحتی هدر میرود.
در مجموع محصول جدید استودیوی فنلاندی رمدی را میتوان یک پیشرفت نسبت به Quantum Break به حساب آورد و اگر مشکلات فنی و صدالبته داستان به ساختار آن ضربه نمیزدند، قطعا بازی بهتری هم میشد. با این حال Control ارزش یک بار بازی کردن را دارد و اگر میخواهید ۱۵ ساعت فارغ از همهجا فقط به یک اکشن خوش ساخت بپردازید، از این عنوان غافل نشوید.