پیش از اینترنت، گاهی یک صدای خشک و تکراری روی موج کوتاه حامل پیامی محرمانه بود.
نکته جالب این بود که برای انتقال یک پیام محرمانه الزاماً لازم نبود فرستنده و گیرنده با یکدیگر ارتباط دوطرفه داشته باشند. فرستنده میتوانست پیام را روی یک موج رادیویی منتشر کند و هر گیرندهای که گیرنده مناسب، زمان و فرکانس درست را میدانست، آن را دریافت کند. این روش بعدها در ادبیات اطلاعاتی با مفهوم ارتباط یکطرفه یا One-Way Voice Link شناخته شد؛ روشی که از نظر عملیاتی یک مزیت بزرگ داشت، چون گیرنده مجبور نبود برای پاسخ دادن فرستنده را از موقعیت خودش مطلع کند. اسناد تاریخی منتشرشده درباره فعالیتهای جنگ سرد نشان میدهد که سرویسهای اطلاعاتی از چنین پخشهایی برای رساندن پیام به مأموران خود استفاده میکردند.
اما چرا عدد؟ چرا به جای یک جمله عادی، صدایی باید پشت سر هم عدد بخواند؟ پاسخ در این است که پیام اصلی قرار نبود مستقیماً از روی امواج قابل فهم باشد. آنچه شنونده عمومی میشنید، در بسیاری از موارد فقط یک متن رمزشده بود. گیرندهای که کلید مناسب را در اختیار داشت میتوانست این رشته اعداد را به پیام دیگری تبدیل کند، در حالی که برای فردی که فقط یک رادیوی معمولی در اختیار داشت، آنچه میشنید چیزی جز مجموعهای از اعداد بیمعنی نبود.