گروه اجتماعی دریاچه ارومیه سالهاست با خشکسالی، سدسازی، برداشت بیرویه آب و سوءمدیریت دستوپنجه نرم میکند؛ زخمی که هنوز التیام نیافته است. اما امروز، در کنار همه آن دردها، زخمی تازه بر پیکر این میراث ملی نشسته؛ زبالههایی که برخی گردشگران بیهیچ احساس مسئولیتی بر ساحل و بستر دریاچه رها میکنند. آیا قرار است نگین آبی ایران، پس از مرگ با تشنگی، زیر آوار بطری و پلاستیک دفن شود؟
به گزارشبولتن نیوز، روزی نه چندان دور، دریاچه ارومیه یکی از بزرگترین دریاچههای شور جهان بود؛ افتخار آذربایجان و غرور ایران. پرندگان مهاجر بر فرازش پرواز میکردند، گردشگران برای دیدن آبی بیکرانش راهی شمالغرب کشور میشدند و نام ارومیه در نقشه طبیعت جهان میدرخشید.
اما سالها بیتدبیری، سدهای بیحساب، مصرف افسارگسیخته منابع آب و خشکسالی، این پهنه عظیم را تا مرز نابودی کشاند. میلیونها ایرانی با چشم خود دیدند که چگونه آب عقب نشست، نمک پیشروی کرد و طوفانهای نمکی نفس شهرها را تهدید کرد.