کارفرمایی که مقصر فوت نیروی انسانی است، باید حبس خود را کامل بکشد. آدمهای غیرمتخصص در مناصب مرتبط با جان انسانها نشستهاند!
جوان آنلاین: کارگران باز هم در یک معدن به دام مرگ افتادند. بر اساس اطلاعات به دست آمده حوادث معدنی در کنار حوادث ساختمانی بیشترین آمار تلفات نیروی کار را به خود اختصاص داده و عمده حوادث کار پس از فعالیت ساختمان مربوط به کارگاههای معدنی بوده است. یک روز حادثه زمستان یورت را داریم، یک روز شازند و حالا خفگی دستهجمعی در معدنجوی طبس! البته باید دید در معدنی که حدود ۷۶درصد زغال سنگ کشور را تأمین میکند، سطح ایمنی کارگران چگونه بوده که چنین تلفات فاجعهباری رخ داده است؟ در این سالها، هرگاه حادثهای در معدن به وجود میآید، بسیاری از مدیران دولتی مسئول پیگیری ماجرا میشوند و در کمتر از یک هفته همه چیز فراموش میشود. اردیبهشت سال ۱۳۹۶ و انفجار در معدن زغالسنگ یورت در آزادشهر رخ داد؛ حادثهای که در آن ۴۳کارگر کشته شدند، اما تغییری در قوانین برای افزایش ایمنی و محافظت از کارگران ایجاد نشد. اگر همان سال ایمنسازی شروع شده بود، امروز شاهد از دست رفتن جان کارگران نبودیم.
اگر اخبار سالها و ماههای اخیر را به دقت رصد کنیم، هر ماه حداقل سه یا چهار کارگر معدن جان خود را بر اثر سودجویی کارفرمایان و غفلت مسئولان از دست دادهاند، گویا جان کارگران به خصوص کارگران معادن ارزشی ندارد، هنوز بعد از سه ماه، جسد یک کارگر معدن شازند از زیر آوارهای سنگین بیرون نیامده است. اخیراً کارگران باز هم در یک معدن متعلق به بخش خصوصی جان خود را از دست دادند. واگنهای حمل زغال، حالا اجساد کارگران را بیرون میآورند و خانوادهها در محوطه معدن نشستهاند و ضجه میزنند، در این شرایط، دو وزیر که سهل است، اگر همه کابینه و کل هیئت دولت به معدنجو بروند، آیا از این ضجهها و دردها کاسته میشود؟
بیتوجهی معدنداران از جمله معدنداران زغالسنگ طبس، به اصول ایمنی باعث میشود کارگران در پی روزی حلال جان بدهند و بعد از هر حادثه تا مدتها بحث ایمنی معادن مطرح شود، اما متأسفانه خیلی زود ریشه ماجرا فراموش شود و در نهایت کارگر مقصر اصلی اعلام میشود. نیروی انسانی سرمایه کشور است، پس حفاظت و صیانت از او بر عهده کارفرما نهاده شده، در واقع شورای عالی حفاظت فنی و بهداشت کار که یک شورای معمولاً حاکمیتی است که وزیر کار دبیر و رئیس آن به حساب میآید و وزرای زیاد و مدیران کلان زیادی در آن عضو هستند، کار اصلیشان صیانت از نیروی انسانی و سلامتی او و حفاظت از سرمایههای کشور است که متأسفانه این رسالت اصلی کاملاً به فراموشی سپرده شده است.
اردیبهشت سال ۱۳۹۶ انفجاری در معدن زغالسنگ یورت در آزادشهر رخ داد؛ حادثهای که در آن ۴۳ کارگر کشته شدند، اما تغییری در قوانین برای افزایش ایمنی و محافظت از کارگران ایجاد نشد. اگر همان سال ایمنسازی شروع شده بود، امروز شاهد از دست رفتن جان کارگران نبودیم، البته باید دید در معدنی که حدود ۷۶درصد زغالسنگ کشور را تأمین میکند، سطح ایمنی کارگران چگونه بوده که چنین تلفات فاجعهباری رخ داده است؟