به گزارش خبرنگار حوزه آموزشی و پژوهشی گروه دانشگاه خبرگزاری آنا، «پژوهش واقعا نیاز به عشق دارد. تا زمانی که کسی پژوهش، کشف و تحلیل را دوست نداشته باشد نمیتواند پژوهشگر موفقی باشد.کسی که عاشق کارش است از پایتخت برای فعالیت پژوهشی به شهرستانهای مرزی سفر میکند ولی تا وقتی این کاره نباشد حاضر نیست مثل من در اتوبوس با پاهای باد کرده از خستگی دنبال پروژه برود و هر چند وقت یک بار ۱۲ ساعت در راه باشد و خطرات زیادی را متحمل شود تا به روستاهای مرزی برای فعالیت پژوهشی برسد.
در حوزه پژوهش تنها چیزی که میتواند فرد را سرپا نگه دارد تا با قدرت در راستای اهداف علمی خود قدم بردارد عشق و ایمان است و مسائل مایوس کننده مالی و کاری و اداری زیادی وجود دارد که باید از آن عبور کرد.
چقدر باید سرمایههای کشور را صرف آزمون و خطا کنیم؟ چند سد مانند سد گتوند و گلارلو باید بسته شود تا متوجه شویم دانش بومی و محلی ارزشمند است و در تحقیقات پیوست اجتماعی را باید اجرا کرد؟
طنزی بین همکاران پژوهشی به وجود آمده که میگویند سمیناری وجود ندارد و در واقع «سمیناهار» برگزار میشود ناهار به مدعوین داده میشود و عکس و فیلم و کتابچه چکیده مقالات تهیه و بودجه پژوهشی را حیف و میل میکنند.
خیل عظیم بیکاری دانشجویان علوم انسانی به این دلیل است که پیوند بین دانشجویان، بازار و صنعت ایجاد نشده است.