به گزارش ،سردا سرلشکر محسن رضایی
هفدهم دیماه با حضور در شملچه، در جمع دانشجویان قرارگاه انتقال تجربیات
فرماندهان و مدیران دفاع مقدس به بیان بخشی از تجربیات دوران فرماندهی دفاع
مقدس پرداخت.
وی با اشاره به تدبیر رهبر معظم انقلاب در خصوص برگزاری این دوره و انتقال
تجربه به نسل جدید فرماندهان نظامی اظهار داشت: باید از مقام معظم رهبری که
تشخیص دادند این تجربه در دانشگاه امام حسین (ع) به نسل جدید فرماندهان
انتقال پیدا کند تشکر و قدردانی نمایم.
وی افزود: یکی از اهداف ما در دفاع مقدس تربیت نیرو و فرمانده بود. لذا در
پایان جنگ علاوه بر آزادسازی خاک، کادر و سازمانی منسجم نظامی بهعنوان
سپاه را شکل داده بودیم و ادبیات و فرهنگ خاصی را در کشور شاهد بودیم.
رفتار فرماندهان یک رفتار مربیگرایانه است و صرفاً سلسله مراتبی نیست. یکی
از اولین مراحل فرماندهی، شناخت متقابل فرمانده و نیروها است. برخلاف
ارتشهای کلاسیک، هر فرمانده جهادی باید مربیگری کند.
فرمانده سپاه پاسداران در دوران دفاع مقدس گفت: وقتی خرمشهر آزاد شد،
جلسهای خدمت امام راحل رفتیم. امام فرمودند: «چرا همینجا سر مرز نمانید و
بجنگید.» این جمله الآن محل بحث شده است. در خدمت امام بحث و استدلال
کردیم. استدلال آقای هاشمی این بود که داشتن این منطقه برای امتیاز گرفتن
از عراق، چیز خاصی نیست. آقای ظهیرنژاد گفتند: اینجا بیابان است و جایی
برای دفاع نداریم. من گفتم: فاصله ما با بصره بیست کیلومتر است و فاصله
عراقیها تا خرمشهر پانصد متر است. ما توان تلافی و ضربه زدن را در اینجا
نداریم. امام فرمودند: “پس با این استدلالها پیش بروید.”
رضایی در ادامه تصریح کرد: اولین دلیل تداوم جنگ بعد از آزادسازی خرمشهر،
مسئله دفاعی و پدافندی بود. هزار کیلومترمربع از خاک ما در اختیار عراق بود
و هیچ پیشنهاد صلحی به ما نشده بود. همه طرحها آتشبس بود. طرح صلحی برای
فیصله دادن جنگ در کار نبود. آتشبس جنگ نیمهتمام است. ما باید جنگ را
تمام میکردیم. در سالهای بعد به این نتیجه رسیدیم که تا صدام باشد، مسئله
حل نمیشود. ما هیچگاه کف خواسته هامان را تغییر ندادیم. امام سقف
خواستهها را پس از آزادسازی خرمشهر بالاتر بردند.