به گزارش مجله خبری نگار، در خیابانهای شلوغ کاتماندو پایتخت زیبای نپال، میان رنگها و صداها، جوانانی را میبینی که شانه به شانه راه میروند؛ گوشیهای هوشمند در دست، نگاههایی تیز و پرانرژی و هدفهایی که در سینهشان میجوشد. آنها نسل Z هستند؛ نسلی که در نپال، مراکش، بنگلادش و پرو، از حضور منفعل گذشته عبور کرده و پروژههای اجتماعی، کمپینهای محیط زیستی و حرکتهای مطالبهگرانه را با جسارت پیش میبرند. در ایران، اما این انرژی بیقرار، زیر پوست شهر جریان دارد؛ نوجوانان و جوانانی که در فضای مجازی موج میآفرینند، در کسبوکارها ایدههای نو میپرورانند و نسبت به آینده خود و کشورشان پرسش جدی دارند. اما این انرژی بزرگ، اگر معنای درست نیابد، میتواند در مسیر بیهنجاری، بیاعتمادی یا انفعال فرسوده شود. سؤال اساسی اینجاست: چگونه میتوانیم این انگیزه و انرژی را به نیرویی سازنده برای کشور تبدیل کنیم؟ چگونه باید نسل Z را نه فقط شنونده، بلکه نویسنده روایت آینده کنیم؟ برای رسیدن به این هدف، باید در خانواده، نهادهای آموزشی و سیاستهای کلان کشور آنها را به اشکال مختلف دید، دغدغهشان را جدی گرفت و مسیر مشارکت را روشن و جذاب ساخت. این پرونده پاسخی تحلیلی و عملی به آن پرسش خواهد داد.