وقتی در مجلس اصل 110 (اصل 142 قانون اساسی) مبنی بر رسیدگی به اموال و دارائی رئیس جمهور، نخست وزیر، وزرا به همراه همسران و فرزندان ان ها مطرح بود دکتر عضدی پیشنهاد کرد اصلی در قانون گنجانده شود که این مقامات حق نداشته باشند در کشورهای خارجی سرمایه گذاری کنند. درست است که پیشنهاد دکتر چندان مورد توجه قرار نگرفت، ولی این که یک تحصیل کرده در دانشگاه های دالاس و تگزاس و یک مدیر اقتصادی بر چنین امری تاکید کرده بود از نکته های جالب و بارز شخصیتی وی می تواند محسوب شود که قصد نداشت از انقلاب برای خود سودی بردارد و به دنبال مال و منال اقتصادی باشد.
به جزء استادیوم نام یک خیابان در تهران و یک مدرسه در زادگاه پدری دکتر عضدی نیز در پینجاه لشت نشا نیز به به نام او نامگذاری شده است. فارغ از این نامگذاری ها شاید نسل امروز کمتر او را بشناسند. در معرفی شهید عضدی امده است که شهید رجائی او را به عنوان کاندیدای ریاست بانک مرکزی درنظر داشت که با مخالفت بنی صدر همراه بود. این نشان می دهد با برکناری بنی صدر و روی کار آمدن دولت جدید از عضدی می توان به عنوان یکی از گزینه های تقریبا قطعی وزارت یا ریاست یکی از سازمنهای مهم نام ببریم.