اما سوالی که اینجا مطرح است که در مقابل چنین وضعیت هشداری چه برخوردی لازم است و آیا تنها قرار است به هشدارهای سطحی و آموزشی و تبلیغ ماسک بسنده شود؟ هرچند ماسک گذاشتن از جمله مواردی است که تمام دنیا به آن تاکید دارد، ولی به نظر می رسد در تاثیرگذاری آن در ایران اغراق نیز شده است و تا حدود زیادی تنها گذاشتن ماسک جای همه محدودیت های لازم را گرفته است. ابتدای شیوع کرونا که ماسک کمیاب شده بود صداوسیما برنامه های مختلفی را پخش می کرد که ماسک داشتن برای همه الزامی نیست. ولی حال ماسک تنها امری است که تبلیغ می شود. جالب است خود وزیر بهداشت می گوید «کرونا ماهیت شتر، گاو، پلنگی دارد و ویروسی پیچیده است» با این تفاسیر چگونه ماسک می تواند در این زمینه تنها سلاحی باشد که برای مقابله با ویروس کرونا به آن تاکید می شود.
آن چه بیشتر از همه در مورد کرونا به ویژه در استان گیلان ناراحت کننده است عدم شفافیت لازم در مورد مبتلایان است. این از همان ابتدای کرونا که علوم پزشکی تا روز انتخابات ورودش را تکذیب می کرد مورد نقد بود و حالا نیز ادامه دارد. زمانی دکتر قربانی نماینده وزیر بهداشت در استان از مرگ 200 نفر به دلیل ابتلا به کرونا خبر داد که چند ساعت بعد آن را به مرگ به دلیل بیماری های ریوی تغییر داد. مشخص است که بخش اعظم مرگ و میرهای ذکر شده متعلق به بیماران کرونایی بود، اما ظاهرا ایستادگی بسیاری برای عدم پوشش آن مطرح بود. همان طور که در مورد منشا کرونا در استان گیلان نیز ماه ها مسائلی مطرح شده بود که در نهایت از زبان رئیس جمهور اعلام شد که منشا آن دانشجویی(ورود دانشجوی بدون قرنطینه دانشگاه ووهان به گیلان) و ورزشی( احتمالا حضور مدرسین چینی در مسابقات وزنه برداری جام نامجو) است. هیچ کدام از سیزده نماینده گیلان هنوز از وزیر ورزش سوال نکره اند که علت اصرار بر حضور این مدرسین چینی در مسابقات به چه دلیل بوده است.